Sura, molim te. 12 Jusuf, ajat 16 – 18

1. وَجَاءُوا أَبَاهُمْ عِشَاءً يَبْكُونَ

   I uvečer dođoše svom ocu plačući.

   12:16

2. قَالُوا يَا أَبَانَا إِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ ۖ وَمَا أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنَا وَلَوْ كُنَّا صَادِقِينَ

   "O oče naš," rekoše, "bili smo otišli da se nadmećemo, a Josipa smo ostavili kod naših stvari, pa ga je vuk pojeo. A ti nam nećeš vjerovati iako istinu govorimo."

   12:17

3. وَجَاءُوا عَلَىٰ قَمِيصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ ۚ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا ۖ فَصَبْرٌ جَمِيلٌ ۖ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ

   I košulju njegovu lažnom krvlju okrvaviše. "U vašim dušama je ponikla zla misao," reče on, "a strpljivost je lijepa; od Allaha tražim pomoć u onome što vi govorite."

   12:18

Prevod: Rowwad centar za prijevode